شعر فارسی : در جلالت امام رضا (ع) از استاد مرحوم نیر تبریزی

خلیل را دست ذبیح را دل مسیح را لب کلیم را پا

نخست نعلین ز پای برکن سپس قدم نه به طور ایمن

که در فضایش ز صیحه لَن فتاده بیهوش هزار موسی

ز آستانش ملایک و روح رسانده بر عرش صدای سبّوح

به خاک راهش چو شاة مذبوح رُسُل به ذلت همی جبین سا

نسیم جنت وزان ز کویش شراب تسنیم روان ز جویش

حیات جاوید دمیده بویش به جسم غلمان به جان حورا

فلک به گردش پی طوافش ملک به نازش ز اعتکافش

ز سربلندی ندیده قافش صدای سیمرغ نوای عنقا

مهین مطاف شه خراسان امین ناموس ضمین عصیان

سلیل احمد خلیل رحمن علی عالی ولی والا

بگو که نیّر در آرزویت کند ز هر گل سراغ بویت

مگر فشاند پری به کویت چو مرغ جنت به شاخ طوبی