نام شاعر : سلیمان امینی سرابی


            عشق و ارادت به اهل بیت از ویژگی‌های بارز و برجسته این شاعر دلسوخته
            بود. در قسمت متفرقات دیوان اشعار وی این عشق و ارادت را می‌توان در
            قصایدی چون مقام محمّد (ص)؛ کیست سلطان جُز علی؛ ولایت علی (ع)؛ شوکت و
            جلال محمّد (ص)؛ ترجمه کلمات قصار مولی علی علیه‌السلام به شعر می‌توان
            دید.
            محض تیمن و تبرک دو قصیده زیبا از دیوان مرحوم سلیمان امینی تقدیم به
            ادب‌دوستان و ارادت‌پیشگان اهل بیت (ع) و خاندان حضرت ختمی مرتبت
            می‌گردد. لازم به ذکر است در ایام حیات شاعر میلاد مسعود پیامبر اکرم
            (ص) در ایام نوروز واقع گردیده بود و وی به مناسبت این تقارن فرخنده
            قصیده «جشن نوروز و میلاد مسعود پیغمبر اکرم (ص)» را سروده است:


             
           نام شعر : جشن نوروز و میلاد مسعود پیغمبر اکرم (ص) اثر : سلیمان امینی سرابی


            شکرلله     باز     می‌بینم      ز فر     فروردین
            صحن باغ و بوستان را  رشک  فردوس  برین
            چون  دم   عیسی،  نسیم  نو   بهاری  می‌دهد
            پیکر    افسردگان    باغ    را    جان     نوین
            عنبر افشان  خیزد  از  هر گوشه‌ای  باد  سحر
            گشته  گلشن  از  نسیم   صبحگاهی   عنبرین
            قمری از  شاخ صنوبر  بانگ  بردارد  که  هان
            هذه   جنات     عدن     فادخلوها     خالدین
            جان و دل را می‌کند  سرشار از شور و شعف
            عندلیب   از   نغمه‌های    دلنواز   و   دلنشین
            لاله  را   پر ژاله گر بینی   به   طرف   بوستان
            هست  گویی در کف رندان پر از می ساتکین
            خنده‌ی کبک دری در  کوهسار  افکنده  است
            چون شکرخند   نکو   رویان   تاتاری   طنین
            جشن  نوروزی  بود  امسال  بس   فرخنده‌تر
            زانکه  با   میلاد   مسعود   پیمبر   شد   قرین
            جشن   میلاد   همایون   رسول   اکرم  است
            آنکه   مولودی    نزاده    مادر   دهر  اینچنین
            آنکه مخلوقات عالم هرچه بود و هرچه هست
            آفرید  از   یمن   ذات   پاک   او   جان‌آفرین
            آنکه  اسم  پاک  او  در  آسمان‌ها احمد  است
            آنکه  نام   نامیش   باشد   محمّد   در    زمین
            ای به قربان  تو  جان  عالم و آدم  که   هست
            منتت   را   جان  هرچه  عالم  و  آدم    رهین
            منکر  شأن  تو   گو   هرگز    نباشد    معترف
            تو   پیمبر   بودی  و  آدم   میان   ماء  و  طین
            گر  ببوسند  آستانت  را   شهان،  نبود   عجب
            کمترین   خادم   به  درگاهت  بود  روح‌الامین
            این تویی   کز   جانب   جان‌آفرین،  بر عالمی
            پیشوا و هادی  و  منهاج  حق   گشتی   گزین
            تا جهان  شد   غرقه  در  دریای   بیداد و ستم
            از   عرب   بالا   زدی  بر  رفع  بیداد  آستین
            پرچم    توحید    را    بر    آسمان   افراشتی
            خرد  کردی  لات  و  عزا  را  به  عزم  آهنین
            بهر  دنیایی  سراپا  نکبت  و  فسق   و   فساد
            نعمت  امن  و  امان  آوردی  از   دین   مبین
            تا  منور  گشت   دل‌ها   از   فروغ   عارضت
            رفت  انکار  از  میان، بگرفت جایش را یقین
            در جهان گر حق بگیرد جای باطل،  بی‌گمان
            از تو باشد ای  به  بزم  قرب  حق،  بالانشین
            رشته   اسلام   را   هرگز    نبرد    تیغ   کفر
            از  تولای  تو  ما  را   هست   تا   حبل‌المتین
            هست پای‌انداز تو  هفت آسمان، نبود  عجب
            سروران سایند اگر  بر خاک  درگاهت  جبین
            اول    خلقت     تویی     و   آخر   پیغمبران
            در  تو  جمع   آمد   شکوه  اولین  و  آخرین
            کی ز دامانت «امینی» دست بردارد؟ که هست
            مهرت ای ختم رسل، با جسم و جان او عجین
            * * *
             تجدید سال
            خوشا   نوروز،    روز     روح‌پرور
            خوشا    تجدید    سال    بهجت‌آور
            خوشا عیدی کز آن جان‌ها مصفاست
            خوشا  جشنی   کز آن   دل‌ها   منور
            * * *
             
            شعر : نور خدا (در مدح ولی‌عصر عج) اثر سلیمان امینی سرابی


            خوش آن روزی که دل‌ها را کند نور خدا روشن
            شود  از   پرتو  مهر  و  محبت   دیده‌ها   روشن
            فروغ   دانش  و  بینش   جهان   یکسر   فراگیرد
            طریق    زندگی    گردد   ز  انوار   هدا   روشن
            چو سینا سینه‌ی مردم ز  هر  قوم  و  ز  هر  ملت
            شود  ناگاه    از    نور    جمال    کبریا    روشن
            براندازد   نقاب   از   روی   زیبا   شاهد   غیبی
            شود  از  فیض  دیدار  جمالش  چشم  ما روشن
            نماند   در   همه   عالم   ز  باطل   هیچ   آثاری
            شود در دهر،  مصباح  حقیقت  هر  کجا  روشن
            رها   گردد   جهان  از  ظلمت  ظلم   ستمکاران
            شود  سرتاسر  عالم  از  آن   بدرالدجی   روشن
            شود مهر و محبت جاشین، کین  و  کدورت  را
            که  در عالم  شود  مفهوم  پیمان  و  وفا  روشن
            غبار   کینه   را   بزدای   از   لوح   دلت   جانا
            که تا بینی  به  مرآت  درون  وجه  خدا  روشن
            بیا  تا  می‌توانی  دل  به دست  آور  که  می‌دارد
            ترا  جان  و  دل   آن   آئینه‌ی   ایزدنما   روشن
            
            -------------------
            با اصلاحات نویسنده وبلاگ : رحیم سهرابی