زندگینامه شاعر اهل بیت : سلیمان امینی سرابی


            به قلم : آقای رحیم نیکبخت
     
            مرحوم سلیمان امینی سرابی از جمله شعرای مرثیه‌سرای ایران عزیز است که
            قدر و منزلت وی مکتوم مانده  وی فرزند ملا جواد امین‌العلمای سرابی به
            سال 1300 شمسی در روستای «خاکی» از توابع سراب به دنیا آمد. حیات او با
            سختی‌های فراوان توأم بود. در عنفوان جوانی پدر از دست داد. برای امرار
            معاش راهی تبریز شد و طی سختی های فراوان سرانجام در دانشگاه تبریز
            استخدام گردید و آن‌گونه که از اشعارش پیداست در دانشگاه هم وضع مناسبی
            نداشته از مشقات کار به تنگ آمده بود. سرانجام در پنجم اسفند سال 1354
            در تبریز در جمع دوستان شاعر و ادیب خود دار فانی را وداع گفت. (استاد
            یحیی شیدا، مهد آزادی، 29 مهر ماه 1380، شماره 2506 و 11 آذر ماه 1383،
            شماره 4138) دوست وی استاد علی نظمی نوشته است:
            «یکی از قدیمی‌ترین اعضای انجمن ادبی شهریار، شادروان سلیمان امینی بود
            که به حق شاعری چیره‌زبان، خوشنویسی توانا، دوستی مهربان و مردی وارسته
            بود و عشق و علاقه فوق‌العاده‌ای به فرهنگ ملی داشت. فداکاری در انجام
            وظیفه و تواضع و فروتنی از سجایای اخلاقی آن شادروان به شمار می‌رفت،
            به زبان دیگر: انسانی کامل و هنرمندی باارزش و شایسته احترام و تکریم
            بود»
            (مقدمه دیوان امینی تبریزی، ص د.)
            در تذکره‌ای در مورد وی قید شده است: امینی مرد نیک‌نفس و متدین و
            خیرخواه و شاعری مذهبی و طبع موزون داشت و اغلب اشعارش نوحه می‌باشد.
            او خط خوبی هم داشت از آثارش گل‌های خودرو و با مقدمه استاد شهریار و
            نوای نینوا که به ترکی آذربایجانی سروده است چاپ شده است (دیهیم تذکره
            شعرای آذربایجان، ج 4، ص 165)
            مرحوم سلیمان امینی در ترکی و فارسی طبع موزون داشت. به ویژه در
            مرثیه‌سرایی اشعار زیبایی سروده است. امتیاز دیگر وی آن بود که با خط
            زیبای خود به نگارش دواوین مرثیه آذری می‌پرداخت و تعداد قابل توجهی از
            دیوان‌های مرثیه آذری چاپ شده در تبریز به خط وی می‌باشد، ضمن آنکه با
            سابقه دوستی و الفتی که با مرثیه‌سرایان نامی آذربایجان داشت به یادگار
            اشعاری هم در دیوان‌های ایشان می‌سرود و می نگاشت از آن جمله قصیده‌ای
            با عنوان «رهروان حقیقت» در صفحه‌ی کتاب «رهروان حقیقت» مجموعه مراثی
            آذری شاعر فقید و بلندپایه صحاف تبریزی نگاشته است. وی از ارادتمندان
            سالار شهیدان حضرت ابا عبدالحسین (ع) بود و همواره آرزوی ثبات در عشق
            مولایش را داشت خود سروده است:
            یارب به لب  تشنه  شاه  شهدا
            یارب به دل خسته آن میر هدا
            توفیق  بخشای  تا  آخر  عُمر
            باشد  دل  ما  منور از نور ولا
            از مرحوم سلیمان امینی در ایام حیاتش سه جلد کتاب منتشر گردیده است که
            عبارتند از: «اشک خون»؛ «گل‌های خودرو»؛ «نوای نینوا» و پس از درگذشت
            وی مجموعه اشعار فارسی وی به همت دوستش علی نظمی شامل غزلیات، تصنیفات،
            متفرقات و مراثی دیگر شاعران در سوگ امینی تحت عنوان «دیوان امینی
            تبریزی» در سال 1356 انتشار یافته است. باید افزود وی دارای دیوانی خطی
            مفصل و زیبایی شامل اشعار فارسی و آذری بود که پس از درگذشت وی به سرقت
            رفت و تاکنون خبری از آن به دست نیامده است. امید است از گزند روزگار
            مصون بماند و روزی روشنی‌بخش دیدگان ادب دوستان پارسی و آذری ایران
            عزیز گردد.
            عشق و ارادت به اهل بیت از ویژگی‌های بارز و برجسته این شاعر دلسوخته
            بود. در قسمت متفرقات دیوان اشعار وی این عشق و ارادت را می‌توان در
            قصایدی چون مقام محمّد (ص)؛ کیست سلطان جُز علی؛ ولایت علی (ع)؛ شوکت و
            جلال محمّد (ص)؛ ترجمه کلمات قصار مولی علی علیه‌السلام به شعر می‌توان
            دید.
           
            
            -------------------
            با اصلاحات نویسنده وبلاگ : رحیم سهرابی