زندگینامه استاد عابد تبریزی :

استاد محمّد عابد در سال 1314 در محله خیابان ‌شهر تبریز در یک خانواده مذهبی
که همه فضای لاهوتی آن از منار معنویت مستنیر بود، دیده به جهان گشود و
از میامین همین انوار عرفان و جلوات ایمان بود که جان و دل وی با انوار لاهوتی منور گردید
و همه ذوات وجودش در روشنای صفاگاهان ایمان و عرفان صفا یافت، پدر استاد عابد، شادروان
استاد مولانا که در شعر «یتیم» تخلص می‌کرد، در عصر خود از نخبه شاعران و قدوه عارفان بود.

شادروان از همان دوران کودکی پا به پای پدر بزرگوارش مرحوم «مولانا یتیم» که معروف به فضل
و تقوی بود رشد و نمود کرد و با هوش سرشاری که داشت از مکتب پدر، آنچه نیاز بود آموخت.

در اول جوانی در بازار تبریز مشغول کار گردید و در سال 1344 (ه‍. ش) کارمند رسمی بانک تجارت شد
و بعد از 30 سال خدمت خالصانه در سال 1374 به افتخار بازنشستگی نائل آمد و روح قناعتی که
خداوند متعال به او بخشیده بود با عزت و سربلندی زندگی کرد.

استاد تحصیلات حوزوی داشت و در اکثر علوم معارف اسلامی از جمله: فقه و اصول، فلسفه و عرفان،
ادبیات عرب و پارسی و تفسیر قرآن دانشمندی صاحب‌نظر و استادی توانا بود، و با بزرگانی چون
استاد جعفری، استاد عمران صلاحی، دکتر مرتضوی، دکتر خیام‌پور، دکتر ترجانی‌زاده و آیت‌الله سلطان‌القرایی
و... مراوده علمی و ادبی داشت که آثار ارزشمند و بی‌نظیرش گویای استادی اوست.

محمّد عابد از شاعران معاصر ایران ‌زمین بود، که در وادی عرفان و ادب هنرمندی نامدار، سخنوری ساحربیان،
عاشقی دلسوخته و عارفی روشن‌ضمیر بود که از دوران کودکی حافظ قرآن و مونس نهج‌البلاغه بود و به برکت اینها
خود غواص بحر بیکران معارف الهی گردیده بود و با آشنایی کامل به دواوین بزرگان عرصه ادب و عرفان از جمله:
مولانا، حافظ، سعدی، نظامی و... در طریق قرآن و اهل بیت عصمت و طهارت (ع) سیر و سلوک می‌نمود و از بزرگترین
افتخارات آن سعید فقید این بود که از خادمین درگاه همایونی حضرات
معصومین (ع) بود. و سرانجام عنقای بلندپرواز قله قاف تجرّد در سحرگاه روز سه‌شنبه تاریخ 14/9/85 در سن 71 سالگی
بعد از مناجات صبحگاهی ندای ارجعی حضرت معشوق را عاشقانه لبیک گفت و از دار فانی به عالم باقی شتافت.
و در گلزار شهدای وادی رحمت تبریز در کنار مزار شهیدان گلگون‌کفن (قطعه صدیقین) به خاک سپرده شد.